Werkvormen

Werkvormen:

Gesprekken.
Het levensverhaal van mensen komt tot stand binnen een drie dimensioneel interactief proces. Tijdens de gesprekken staat het resultaat van dit proces centraal. De deelnemer zal worden uitgenodigd dit verhaal te exploreren en ondermeer te zoeken naar eigen (en nieuwe) krachtbronnen vanwaaruit opnieuw evenwicht kan worden gevonden. Alle hieronder beschreven werkvormen kunnen daarbij geheel of gedeeltelijk integraal aan de orde komen. Overigens is de verbale component niet het belangrijkste binnen de gesprekken, luisteren staat altijd voorop.

Het levensverhaal.
Tijdens sessies waarin dit thema centraal staat gaat de gesprekspartner het eigen leven in beeld brengen en willen we belangrijke momenten daaruit gaan inkleuren. Wij gaan op zoek naar krachtbronnen, voorbeeldfiguren, de invloed die de cultuur op ons heeft gehad, wat en wie ons gestimuleerd of afgeremd hebben en nog vele zaken meer. Hierbij maken we niet alleen gebruik van woorden en teksten. Ook fotomateriaal speelt hierbij een belangrijke rol. Dat geldt ook voor muziek en (algemene) nieuwsfeiten. Wij willen zicht krijgen op drie belangrijke dimensies van ons bestaan. Dat wat in onszelf zit (binnenuit - individuatieproces), dat wat van buitenaf komt en dat wat wij toedenken aan dat wat de mens overstijgt (bovenaf). Zo gaan wij onze eigen spirituele auto biografie in beeld brengen.

Bibliodrama.
Verhalen vormen het uitgangspunt voor bibliodrama. Een verhaal is niet alleen een verzameling van woorden. Verhalen zijn beschrijvingen van een levende werkelijkheidservaringen van de ervaringswerkelijkheid. Daarmee kan je jezelf als speler verbinden. De ervaringswerkelijkheid die door die verhalen wordt opgeroepen is veel dynamischer dan zich doet vermoeden. In bibliodrama neem je zelf de rol van de personen in die verhalen op je. Al spelend kan je jezelf dan met een persoon uit dat verhaal verbinden en zo jouw eigen rol spelen. In het uitspelen van deze verhalen word je je ervan bewust hoe dit spel inzicht en kennis over jezelf kan verschaffen. De kracht van bibliodrama is dat het niet gaat over ‘wie het meeste weet’ of ‘wie het meest gelovig is’. Het gaat over de ontdekking van jezelf en het gesprek daarover met de ander. In het spel ontmoet je elkaar altijd op voet van gelijkheid.

Fotografie en spiritualiteit.
Het doel van deze activiteit is dat wij met behulp van een fototoestel leren kijken naar onze eigen werkelijkheid. We zijn daarbij gericht op thema’s die in ons leven een belangrijke rol spelen. Dat kunnen thema’s zijn waarmee wij ons geluk verwoorden. Het kunnen ook thema’s zijn waar wij geen raad mee weten, die ons bevattingsvermogen te boven gaan of die als onverwerkt materiaal steeds pijn doen. Spiritualiteit definiëren wij als het proces van ‘godmenselijke omvorming’ (Waaijman). In deze definitie neemt het begrip ‘vormen’ een centrale plaats in: om-vorm-ing. Bovendien wordt er in uitgedrukt, dat de goddelijke en de menselijke werkelijkheid in een wederzijds veranderingsproces betrokken zijn. De beide polen komen ten opzichte van elkaar aan het licht, precies via de bemiddelende vorm: om-vorm-ing. Tenslotte drukt de definitie uit dat dit veranderingsproces momenten van discontinuïteit kent: om-vorm-ing.

Muziek en spiritualiteit.
Het begrip ‘spiritualiteit’ kan je misschien ook wel omschrijven als ‘datgene wat onze pet te boven gaat’. Muziek spreekt ons op een heel ander niveau aan dan woorden. Soms kan je zomaar emotioneel worden bij het horen van muziek. Ieder mens heeft zo haar of zijn lievelingsmuziek. Wij gaan dit met elkaar delen en gaan ontdekken wat muziek met ons doet en hoe dit voor ons een bron voor vitaliteit en troost kan zijn. Misschien maken wij zo onze eigen muziek.

Mediteren kun je leren.
We leven in een tijd van haast en koude drukte en daar hebben we wel eens last van. Soms komen wij tot de ontdekking dat wij, na een hele avond televisie te hebben gekeken, nauwelijks een woord met iemand hebben gewisseld. We zouden willen onthaasten. We zouden willen leren stil te zijn en van de stilte te genieten. We zouden dichterbij de bronnen van ons bestaan willen komen, dichter bij wie we ten diepste zijn. Wij leren indien nodig om te gaan met de stilte en wij leren hoe wij die stilte functioneel kunnen maken in onze relatie tot anderen. Ook ‘geleide fantasie’ kan hierbij een belangrijke rol spelen.

Rond het sterven, rouwgroepen.
Sterven is een proces waarbij ieder die rondom een stervende staat, betrokken is. De dood is een belangrijke, zeer invloedrijke en nauwelijks af te bakenen levensfase. Met andere woorden: het sterven brengt ons, hoe dan ook, in beweging. In deze gesprekken leren we praten over het sterven en gaan wij ontdekken hoe dit ons in beweging brengt en heeft gebracht en wat de consequenties daarvan zijn. Wij leren ook ontdekken hoe hierdoor ons perspectief verandert.

Werken met symbolen.
Symbolen en rituelen ordenen ons bestaan. Naast de grote collectieve symbolen en rituelen heeft ieder mens zijn eigen symbolen en rituelen. In die symbolen en rituelen geven mensen vorm aan hun fundamentele emoties en waarden. Rituelen en symbolen worden vaak gehanteerd in diverse situaties, zoals bijvoorbeeld de geboorte van een kind, bij het verwerken van groot verdriet, bij het verbreken van de verbintenis, bij het afscheid na zoveel jaar van de werkplek.

Werken met teksten.
Teksten die wij lezen vormen dikwijls een spiegel van ons leven. Mensen zijn vaak gericht op zoek naar teksten die voor hen betekenisvol zijn. Wij gaan onderzoeken welke teksten voor ons betekenisvol zijn en willen wij ontdekken hoe zo’n tekst in ons leven doorwerkt. Als voorbeeld een gedicht van Gerard Reve uit ‘Nader tot U’, uitgave ‘Contact’ 1993, pag. 158: ‘Eigenlijk geloof ik niets, en twijfel ik aan alles, zelfs aan U. Maar soms, wanneer ik denk dat Gij waarachtig leeft, dan denk ik dat Gij Liefde zijt, en eenzaam, en dat, in zelfde wanhoop, Gij mij zoekt zoals ik U.’